16

Reflectie bij de vernieuwing van de leerplannen rooms-Katholieke godsdienst

 

Net nu overal de kerstversiering verdwijnt kondigt het Vlaams katholiek onderwijs aan dat er meer religieuze theorie en Bijbelse feitenkennis moet komen in de scholen.

Misschien was deze mededeling beter voor Kerstmis gekomen om in de praktijk te brengen wat ze bedoelen? Want, hoe contradictorisch ook: Kerstmis is in oorsprong een christelijk feest maar om kerst te vieren speelt vandaag je levensovertuiging geen rol. Iedereen heeft een kerstboom staan, zit samen met familie en deelt pakjes uit. Maar waarom vieren we kerst? Veel verder dan omdat het gezellig is, komen we niet. Willen de nieuwe leerplannen dat alle jongeren die godsdienst volgen op school aan de kersttafel kunnen vertellen dat er meer dan 2000 jaar geleden een kind geboren werd dat Jezus noemde? Ik hoop dat er naast het aanleren van de canon met 349 begrippen en symbolen vooral ruimte gecreëerd wordt om jongeren te laten zoeken naar wat die verhalen uit die oude traditie in hun leven betekenen.

En laat nu juist dat laatste ook geen evidentie zijn, zelfs niet voor doorwinterde christenen. Deze laatsten kennen gelukkig nog wel de christelijke betekenis van kerst of Pasen maar mijn ervaring in het volwassen vormingswerk leert me dat het ook voor volwassenen moeilijk is om vanuit hun eigen levenservaring betekenis te geven aan christelijke verhalen, feesten en gewoonten. Toen mijn vader vorig jaar stierf, vroeg het jongste kleinkind waar opa nu naartoe ging. En toen bleef het stil …

De katholieke kerk moet hier haar hand in eigen boezem steken. Rooms-katholieken hebben te weinig geleerd om de christelijke boodschap te hertalen naar het eigen leven. Mijn moeder die 80 is kan nog steeds de 10 geboden opdreunen. Maar de inhoud van de 10 geboden hertalen en doorleven heeft ze nooit geleerd. Ook ik zou het nooit geleerd hebben mochten mijn BSO-leerlingen mij 20 jaar geleden niet tot vervelens toe uitgedaagd hebben met de vraag: ‘Mevrouw, maar wat betekent dat nu? Gij gelooft dat toch zelf niet …’ Zij inspireerden me om verbinding te leggen tussen die oude traditie en mijn leven als vrouw, moeder en partner.

Het Vlaams katholiek onderwijs en haar godsdienstleerkrachten staat voor geen gemakkelijke uitdaging: jongeren begrippen en symbolen aanleren als vertrekpunt om met elkaar in gesprek te gaan over die dingen die er in het leven écht toe doen: liefde en vergeven, verdriet en lijden, kwetsen en gekwetst worden, luisteren en elkaar vertrouwen.

Maar deze uitdaging is ook onvermijdelijk in deze superdiverse samenleving die worstelt met een streven naar perfectionisme. Wie samen leeft met mensen met een andere levensbeschouwing, staat voor de onontkoombare vraag: ‘En ik? Wat geeft zin aan mijn leven?’ Zeker wanneer het stormt in het eigen leven. Wie dan geleerd heeft om zich in een traditie te mogen plaatsen, van welke aard ook, heeft vaardigheden ontwikkeld om opnieuw rust te vinden en de moeilijkheden aan te pakken.

Leen Vermeire
Stafmedewerker Zingeving KVLV

 

 

 

Reacties

# Kalaai Mouloud
dinsdag 9 juli 2019 0:54
Dankjewel voor de mooie reflectie. Ik ben blij dat er meer mensen durven spreken over spiritualiteit. Voor mij is dat ook een levensbron.
# Lieve Herremans
dinsdag 5 februari 2019 4:19
Dankjewel Leen, om woorden te geven aan wat ik voorlopig zelf nog geen woorden kon geven.

Geef je reactie

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)

Website

CAPTCHA image
Geef bovenstaande code in: